پایگاه خبری تحلیلی آریا جوان

آخرين مطالب

داستان برند بوگاتی؛ سازنده ارزشمندترین خودروهای تاریخ خواندني

داستان برند بوگاتی؛ سازنده ارزشمندترین خودروهای تاریخ

  بزرگنمايي:

آریا جوان - تولیدکننده‌ی لوکس‌ترین و کلکسیونی‌ترین خودروهای دنیا، ترکیبی از  اصالت ایتالیایی، هنر فرانسوی و مدیریت آلمانی دارد. بوگاتی، علاوه‌بر ساخت ابرخودروهای میلیون‌ دلاری، با سابقه‌ای 110 ساله و مهندسی پیش‌رفته در صنعت جهان می‌درخشد.

کم‌تر کسی در دنیا وجود دارد که ضمن علاقه به صنعت خودروسازی، نام بوگاتی را نشنیده باشد. این برند، برای ثروتمندان جهان و کلکسیونرها نیز، بسیار ارزشمند است؛ چراکه امروزه تمامی محصولات تازه یا قدیمی بوگاتی، قیمتی بسیار بالا دارند. به جرات می‌توان گفت، هیچ برند دیگری در صنعت خودروسازی جهان، به‌اندازه‌ی بوگاتی در ساخت مدل‌های کلکسیونی و تولید محدود، محبوب نیست. این شرکت، خصوصا از اوایل قرن بیستم، نوآوری‌های بسیاری در بحث‌های تجاری و مهندسی خودرو، پدید آورد تا ثابت شود؛ تفاوت‌هایی اساسی بین بوگاتی و دیگر خودروسازان جهان وجود دارد. مقاله‌های مرتبط:
بوگاتی EB 110 سوپراسپرت سنتودیچی معرفی شدداستان برند رولزرویس؛ لوکس‌ترین خودروساز دنیا
بوگاتی علاوه‌بر مهارت و شهرت در ساخت خودرو با ارزش میلیون دلاری، نقش مهمی در تغییر سلیقه‌ی بازار و ایجاد تحول در نظام تجاری مرتبط با صنعت خودروسازی داشته است. پیش از معرفی بوگاتی ویرون در سال 2005، ساخت خودرو با قیمتی بیش از یک میلیون دلار، عجیب و باورنکردنی بود. تا آن زمان، تقریبا هیچ‌کدام از خودروسازان مطرح جهان، علاقه‌ای به سرمایه‌گذاری در تولید مدل‌هایی سوپرلوکس یا ابرخودرو با چنین قیمتی نداشتند. به بیان بهتر، ریسک بسیار بالا در تولید، بازاریابی و فروش خودروهای میلیون دلاری، باعث می‌شد که برندهای مختلف، جسارت ورود به این بازار را نداشته باشند. بوگاتی، به‌تنهایی ثابت کرد می‌توان ثروتمندان جهان را به پرداخت مبالغی بیش از یک میلیون دلار برای یک خودروی مدرن، راضی نمود و حتی به تولید نمونه‌های گران‌تر، فکر کرد. پس از رونمایی و فروش ویرون در سال 2005، برندهایی مثل لامبورگینی و استون مارتین به طراحی ابرخودروهای میلیون دلاری علاقه‌مند شدند. همچنین، شرکت‌هایی کوچک مثل W موتورز، ریمک و بسیاری از کارگاه‌های تیونینگ دنیا، پس از تولید بوگاتی ویرون، به ساخت محصولاتی مشابه با قیمت‌های بسیار بالا همراه پیشرانه‌های قدرتمند، توجه نشان دادند.
بوگاتی تایپ 18، نخستین خودروی استاندارد جاده‌ای دنیا با سرعت 160 کیلومتربرساعت خارج از بحث‌های تجاری، بوگاتی با دست‌آوردهای فنی و مهندسی هم، ستاره‌ی درخشان صنعت خودروسازی جهان محسوب می‌شود. اولین خودروی جاده‌ای دنیا با نهایت سرعت 160 کیلومتربرساعت (100 مایل برساعت) در سال 1912 و رسیدن به سرعت‌های بیش از 400 کیلومتربرساعت با یک خودروی استاندارد در سال 2007، افتخارات فراموش‌نشدنی بوگاتی هستند. همچنین، تولید خودرو با پیشرانه‌ای که بیش از هزار اسب‌بخار، قدرت داشته باشد هم، بعد از بوگاتی ویرون، معمول شد. علاوه‌بر محصولات تاریخ‌ساز در سال‌های دور، بوگاتی در قرن 21 هم به تولید خودروهای رکوردشکن ادامه می‌دهد. اولین نسخه از ویرون که سال 2005 معرفی شد، در زمانی کمتر 3 ثانیه به سرعت 100 کیلومتربرساعت می‌رسید و در نمونه‌های بعدی مثل نسخه‌ی سوپراسپرت می‌توانست سرعت‌گیری صفر تا 100 کیلومتربرساعت 2.5 ثانیه داشته باشد. عملکرد بوگاتی ویرون، همراه‌با امکانات سوپرلوکس در کابین که راحتی بسیار خوبی برای سرنشینان فراهم می‌کرد، برتری قابل ملاحظه‌ای نسبت به محصولات ساخت فراری، پورشه یا دیگر برندها داشت که باعث شد، توجه کلکسیونرها و ثروتمندان را جلب کند. فراتر از ارزش اقتصادی، محصولات مدرن بوگاتی به‌عنوان یک شاهکار هنری با مهندسی پیش‌رفته، اهمیت دارند.
دیگر نکته‌ی مهم در تاریخ بوگاتی که نباید فراموش شود، مربوط به روح فراملیتی آن است. شاید در ظاهر، بوگاتی یک شرکت فرانسوی به نظر رسد؛ اما در واقع، توسط یک فرانسوی با اصالت ایتالیایی تأسیس شد. اولین‌ کارخانه‌ و دفتر طراحی شرکت هم، در منطقه‌ی دورلیشایم آغاز به‌کار کرد که هنگام افتتاح بوگاتی، تحت مالکیت کشور آلمان بود و بعد از جنگ جهانی اول، مجددا در اختیار فرانسه قرار گرفت. همچنین، بوگاتی در تاریخ 110 ساله خود، از طراحان، مهندسان و پرسنل کارآزموده با ملیت‌های مختلف، خصوصا آلمانی و ایتالیایی و فرانسوی بهره برده است؛ ضمن اینکه از سال 1998، تحت مالکیت فولکس‌واگن آلمان فعالیت می‌کند. تأسیس بوگاتی
نام بوگاتی مشابه بسیاری از خودروسازان قدیمی دنیا، مرتبط با نام بنیان‌گذار آن است. اتوره بوگاتی (Ettore Bugatti) در سال 1909 اقدام به تأسیس شرکتی با نام کامل Automobiles Ettore Bugatti در نزدیکی شهر دورلیشایم کرد که امروزه، ناحیه‌ی مرزی شمال شرق فرانسه با آلمان است.
اتوره بوگاتی، متولد 1881 در شهر میلان ایتالیا است. خانواده او نیز، ایتالیایی و سرشناس بودند؛ اما اتوره بعد از مهاجرت به فرانسه، ملیت خود را به فرانسوی تغییر داد. خاندان بوگاتی، در اواخر قرن بیستم، هنرمندانی مشهور محسوب می‌شدند. کارلو بوگاتی ، پدر اتوره، به‌عنوان معمار، طراح داخلی و دکوراتور برای خانه‌‌های اشراف و کاخ‌های سلطلنتی فعالیت می‌کرد. برادر اتوره، رامبراند بوگاتی هم، مجسمه‌سازی معروف بود که هرچند، در سن 31 سالگی خودکشی کرد؛ اما امروزه با ساخت تندیس‌های برنزی از حیوانات، شهرت دارد. اتوره بوگاتی در سنین نوجوانی، به اصرار پدر وارد یک کارگاه ساخت درشکه‌های لوکس شد. پس از چند سال و رسیدن به اواخر قرن نوزدهم میلادی، علاقه‌ی اتوره به خودروها و دیگر وسایل نقلیه‌ی موتوری، افزایش یافت. او توانست در سال 1898، نمونه‌ای از یک خودرو برای شرکت ایتالیایی پرینتی و استاچی (Prinetti & Stucchi) طراحی کند. این محصول، با نام بوگاتی تایپ یک (Type 1) روی گاغذ باقی ماند و هرگز به تولید نرسید. مدیریت طراحی و تولید کارخانه‌ی دیتریچ
در سال 1901 با حمایت مالی پدر، اتوره دومین طرح خود را به‌صورت یک نمونه‌ در اندازه‌ی واقعی، به نمایشگاه میلان برد و مورد تحسین قرار گرفت. بوگاتی تایپ 2، علاوه بر کسب جایزه‌ی ویژه از نمایشگاه میلان، توجه بارون دیتریچ آلمانی را جلب کرد. دیدار دیتریچ و اتوره بوگاتی، منجر به همکاری آن‌ها برای ساخت خودرو در کارخانه‌ی دیتریچ شد. اتوره در سن 21 سالگی به سمت مدیریت طراحی و تولید دیتریچ رسید. بین سال‌های 1902 تا 1904، خودروهای بوگاتی تایپ 2 الی تایپ 7 توسط اتوره با برند بوگاتی برای دیتریچ ساخته شدند. بوگاتی تایپ 5 با پیشرانه‌ی 12.9 لیتری، اولین محصول بوگاتی بود که سال 1903 وارد مسابقات اتومبیل‌رانی شد. کمی بعد، ارتباطی بین اتوره بوگاتی و امیل ماتیاس، سرمایه‌دار فرانسوی شکل گرفت و آن‌ها تصمیم گرفتند با جدایی از شرکت دیتریچ؛ کارخانه‌ی خودروسازی مخصوص به خود داشته باشند. این همکاری، البته به نتیجه نرسید و اتوره از سال 1906، به‌عنوان یک طراح مستقل، وارد مشارکت با کارخانه‌های مختلف شد. اولین بوگاتی با استاندارد جاده
از 1907 تا 1909، اتوره برای شرکت دئوتز (Deutz AG) آلمان کار کرد. دئوتز از سال 1864، سازنده‌ی پیشرانه‌های بخار یا احتراق داخلی برای لوکوموتیو و صنایع مختلف بود؛ اما تصمیم گرفت با استخدام بوگاتی، به صنعت خودروسازی وارد شود. مدل‌های تایپ 8، 9 و 10، دیگر طرح‌های اتوره بودند که مثل نسخه‌های پیشین، تنها یک نمونه از آن‌ها ساخته شد. تایپ 10، یک خودروی 2 نفره بدون سقف بود که با پیشرانه‌ی 1.1 لیتری، ترمز دیسکی، فنربندی تخت و چرخ‌های تیوپ‌دار تولید شد. این محصول، به دلیل شکل ظاهری، بعدها با نام بایگونیر معروف شد که در زبان فرانسه، به‌معنی وان حمام است.
عکس تاریخی از بوگاتی تایپ 10 ساخت 1907 سرانجام در سال 1909، اتوره تصمیم به تأسیس کارخانه‌ی خود گرفت. او و همسرش سوار بر تایپ 10، از آلمان به نزدیکی مرز فرانسه رسیدند تا محلی مناسب احداث خط تولید، پیدا کنند. خیلی زود، یکی از کارخانه‌های دتیریچ در مولشایم ایالت دورلیشایم که هنوز جزء خاک آلمان محسوب می‌شد، به مالکیت اتوره بوگاتی درآمد و خانواده‌ی او نیز، در همان محل ساکن شدند. تنها تایپ 10 دنیا، بیش از 40 سال در انبار کارخانه‌ی بوگاتی حضور داشت و حتی یک‌بار به دستور اتوره بوگاتی در سال 1939، بازسازی و رنگ‌آمیزی شد. در کمال ناباوری، جنگ جهانی اول و دوم، آسیبی به این خودرو نرساند و تایپ 10 در نهایت به کلکسیونرها فروخته شد تا امروز در اختیار یک مجموعه دار مقیم کالیفرنیا باشد. تایپ 10 به دلیل قدمت تاریخی، تیراژ یک دستگاه و سابقه‌ی مالکیت اتوره بوگاتی، احتمالا می‌تواند با حضور در حراجی‌های معتبر، رکورد گران‌ترین خودروی جهان را به دست آورد.
تصویری جدید از تنها بوگاتی تایپ 10 موجود در دنیا تأسیس کارخانه و اولین محصول شرکت بوگاتی
افتتاح اولین خط تولید بوگاتی در سال 1909، به کمک وام و کمک‌های مالی از یک بانک آلمانی انجام شد. اتوره در توضیح فعالیت تجاری خود به بانک گفته بود؛ سالیانه 10 خودروی اسپرت مسابقه‌ای و 5 موتور مخصوص هواپیما می‌سازد.
بوگاتی تایپ 13 ساخت 1910 چهار سال پیش از آغاز جنگ جهانی اول، خودروی تایپ 13 توسط شرکت بوگاتی در سال 1910 رونمایی شد. این خودرو از پیشرانه‌ی 1.3 لیتری استفاده می‌کرد که توسط اتوره بوگاتی طراحی شده بود. به لطف کاربراتور ساخت شرکت زنیت انگلستان، قدرت خودرو به 30 اسب‌بخار می‌رسید که روی محصولی با وزن خالص 500 کیلوگرم، قابل قبول بود. خیلی زود، 5 دستگاه تایپ 13 ساخته شد. عملکرد این مدل در مسابقات جایزه بزرگ فرانسه و لمان 1911 با رسیدن به مقام نایب قهرمانی، مورد توجه قرار گرفت. در آن زمان، هدف اصلی بوگاتی از تولید خودرو، حضور در مسابقات و کسب جوایز مختلف بود که البته با شروع جنگ جهانی اول در سال 1914، موقتا ناکام ماند.
تایپ 18، اولین محصول لوکس بوگاتی محسوب می‌شود که با سفارش و تولید محدود، برای افراد متمول طراحی شده بود. این خودرو، سال 1912 رونمایی شد و مورد توجه شخصیت‌های مشهور، مثل رولند گاروژ (هوانورد مشهور فرانسوی) قرار گرفت. یکی از نکات جالب در بوگاتی تایپ 18، رسیدن به نهایت سرعت 160 کیلومتربرساعت بود که تقریبا با یک هواپیمای جنگنده در آسمان، برابری می‌کرد. تایپ 18، از یک پیشرانه‌ی 4 لیتری بهره می‌برد و جزء معدود خودروهای جاده‌ای دنیا در آن زمان بود که 100 اسب‌بخار، قدرت داشت. جنگ جهانی اول
کارخانه‌ی اتوره در مرز آلمان و فرانسه، امنیت لازم برای ادامه‌ی فعالیت نداشت و به دستور خود او، تعطیل شد. اتوره به همراه 2 دستگاه تایپ 13 که مهم‌ترین دستاوردهای او تا آن زمان بودند، به میلان ایتالیا مهاجرت کرد. تعداد 3 دستگاه باقی‌مانده از این خودرو هم، زیر خاک دفن شد تا از گزند جنگ و نیروهای متخاصم، در امان بماند. این اقدام هوشمندانه، به اتوره کمک کرد تا پس از پایان جنگ جهانی اول در سال 1918، قطعات کافی برای تولید یک محصول جدید در اختیار داشته باشد.
هنگام جنگ، اتوره که ملیت فرانسوی گرفته بود، با ارتش این کشور همکاری کرد تا پیشرانه‌ای 16 سیلندر برای استفاده در هوایپماهای نظامی ساخته شود. موتور U-16 که بعدها با نظر یک مهندس امریکایی، کینگ بوگاتی نام گرفت، سال 1916 با 2 ردیف سیلندر موازی (طرح U) عرضه شد. براساس اسناد موجود، دولت امریکا با مبلغ 100 هزار دلار (معادل 2.5 میلیون دلار امروزی) اجازه‌ یافت U-16 را برای نصب در هواپیماهای خود، تولید و استفاده کند. مهندس امریکایی، چارلز بردی کینگ (Charles Brady King) مسئولیت داشت تا U-16 را بهینه‌سازی و ارتقا دهد. در نهایت، با اتمام جنگ جهانی اول و ظهور مشکلات متعدد در پیشرانه‌ی کینگ بوگاتی، تنها 40 نسخه U-16 توسط شرکت دوزنبرگ امریکا تولید شد و این پروژه، خاتمه یافت. بعد از آن، بوگاتی هرگز به تولید موتور هوایپما نپرداخت. پایان جنگ جهانی اول
اتوره، با اعلام پایان جنگ جهانی اول در سال 1918 به کارخانه بازگشت. خیلی زود، 3 دستگاه تایپ 13 برای حضور در مسابقات، بازسازی شدند. نسخه‌هایی با کد 15، 17، 22 و 23 هم براساس تایپ 13 تا سال 1926 در رقابت‌های مختلف اروپا شرکت کردند. در مسابقات اتومبیل‌رانی برشیا ایتالیا سال 1921، چهار دستگاه تایپ 13 شرکت داشتند که همگی سکوهای اول تا چهارم را کسب کردند. به همین دلیل، نسخه‌هایی از این خودرو با نام تایپ 13 برشیا (Type 13 Brescia) تولید شدند.
در سال 1920، اولین محصول لوکس بوگاتی با تولید انبوه، رونمایی شد. تایپ 23 برشیا، از شاسی و مشخصات فنی تایپ 13، همراه‌با تزئینات لوکس بهره می‌برد. تا سال 1926، حدود 2 هزار دستگاه تایپ 23 برشیا تولید شد که تأثیر خوبی بر افزایش توانایی مالی بوگاتی داشت. این مدل، البته به دلیل استفاده از 2 سوپاپ در هر سیلندر، دارای اهمیت است؛ چراکه اولین خودروی تولید انبوه تاریخ محسوب می‌شود که مجهز به این فناوری عرضه شد.
به نظر بسیاری از کارشناسان، طرح دوکی شکل برای بدنه‌ی خودروهای مسابقه‌ای و اسپرت، حاصل خلاقیت اتوره بوگاتی بود. این شکل، در سال 1922 با معرفی تایپ 29 و 30، ارتقا پیدا کرد و به دلیل نمای باریک در انتهای بدنه، طرح سیگار نام گرفت. تایپ 29، اولین محصول بوگاتی با پیشرانه‌ی 3 لیتری 8 سیلندر، 80 اسب‌بخار قدرت داشت و برای نخستین‌بار در دنیا، از 3 سوپاپ برای هر سیلندر، استفاده می‌کرد.
تایپ 30 تورر با هدف تولید یک خودروی اسپرت مناسب برای سفرهای 2نفره، در سال 1922 رونمایی شد. این محصول تا سال 1926 به تعداد 600 دستگاه فروش داشت. تایپ 30 همچنین مورد توجه الیزابت جونک (Elisabeth Junek) قرار گرفت که از نخستین بانوان شرکت‌کننده در مسابقات سرعت بود. دوران طلایی بوگاتی با ظهور تایپ 35
در تاریخچه‌ی شرکت‌های خودروسازی بزرگ، محصولاتی شاخص وجود دارند که نقطه‌ی عطف در پیش‌رفت آن‌ها محسوب می‌شوند. تایپ 35 که در سال 1924 معرفی شد هم، نقشی بسیار مهم در تاریخ بوگاتی دارد. این مدل، همچنان یکی از پرافتخارترین خودروهای دنیا در مسابقات اتومبیل‌رانی است. تا سال 1934 نسخه‌های مختلف تایپ 35 توانستند بیش از 2 هزار قهرمانی در رقابت‌های مختلف کسب کنند. تنها بین سال‌های 1926 تا 1928، تایپ 35 به 351 قهرمانی و 47 رکوردشکنی در مسابقات سرعت و استقامت (گرند تور) رسید.
بوگاتی تایپ 35B ساخت 1928 بسیاری از خصوصیات ظاهری محصولات بوگاتی که امروزه در مدل‌های مدرن، مثل ویرون و شیرون، وجود دارد؛ از تایپ 35 شروع شد. طرح نعل اسبی جلو پنجره و رینگ‌های آلومینیوم با نمای 8 پر، مهم‌ترین نوآوری‌های ظاهری در این خودرو بودند. تایپ 35 در اولین نسخه، پیشرانه‌‌ی 8 سیلندر خطی با حجم 2 لیتر و 24 سوپاپ داشت که قدرت 90 اسب‌بخار، فراهم می‌کرد و برای نخستین‌بار در تاریخ، مجهز به بلبرینگ در قسمت‌های مختلف موتور بود. این خودرو، علاوه‌بر فناوری عالی در پیشرانه، همراه‌با سیستم تعلیق مدرن ارایه می‌شد که از فنر به‌جای ادوات قدیمی و میله‌های U شکل استفاده می‌کرد. تایپ 35B، قدرتمندترین نمونه از نوع خود بود که همراه‌با پیشرانه‌ی 2.3 لیتری و یک سوپرشارژر بزرگ، 138 اسب‌بخار قدرت داشت. این خودرو با وزن خالص 760 کیلوگرم، نهایت سرعت 210 کیلومتربرساعت فراهم می‌کرد و در زمانی حدود 7 ثانیه به سرعت 100 کیلومتربرساعت می‌رسید. امروزه ارزش کلکسیونی نسخه‌های مختلف بوگاتی تایپ 35، بیش از 3 میلیون دلار است.
تایپ 40، اولین محصول بوگاتی به‌عنوان یک خودروی خانوادگی با قیمت رقابتی بود. این محصول با پیشرانه‌ی 1.5 لیتری، روی شاسی تایپ 35 سوار شد. تیراژ تولید تایپ 40 با سقف فلزی یا پارچه‌ای تا سال 1930 به 870 دستگاه رسید. علاوه‌بر مدل‌هایی که پیش‌تر گفته شد، تایپ 43، 44 و 49 هم با تکیه بر پلتفرم تایپ 30 و همراه پیشرانه‌های 3 سوپاپ در هر سیلندر، توسط بوگاتی تولید شدند که همگی، فروش بسیار خوبی داشتند. از این بین، تایپ 43، با پیشرانه‌ی 2.3 لیتری سوپرشارژ، 120 اسب‌بخار قدرت فراهم می‌کرد و اولین خودروی جاده‌ای دنیا بود که نهایت سرعت 100 مایل‌برساعت (161 کیلومتربرساعت) داشت. البته، زمان 12 ثانیه برای رسیدن به سرعت 100 کیلومتربرساعت و رکورد 177 کیلومتربرساعت هم توسط بوگاتی تایپ 43 ثبت شد که تا سال 1930، بهترین عملکرد برای یک محصول استاندارد بود. دهه‌ی 30 میلادی و دوران پرافتخار ژان بوگاتی فرزند اتوره
مشابه پدر و پدربزرگ، ژان بوگاتی هم از دوران کودکی متفاوت از هم‌سالان خود بود و مثل یک نابغه، توجه اطرافیان را به خود جلب کرد.
بزرگ‌ترین فرزند اتوره، چند ماه قبل از افتتاح خودروسازی بوگاتی، در آلمان متولد شد. کودکی ژان با جنگ جهانی اول و زندگی در میلان ایتالیا همراه بود، تا آنکه همراه‌ خانواده به محل کارخانه در دورلیشایم برگشت. از سن 20 سالگی، توانایی‌های ژان بوگاتی در طراحی و مهندسی خودرو، ثابت شد. امکانات و اختیارات کامل در اختیار او قرار گرفت تا نبوغ خود را در عمل نشان دهد.
تایپ 41 که بعدها با نام بوگاتی رویال معروف شد؛ اولین مدل با طراحی ژان بوگاتی بود. فرزند 23 ساله‌ی اتوره بوگاتی، تلاش کرد با تکیه بر توانایی‌های مهندسی پدر، محصولی برای رقابت با رولزرویس و میباخ بسازد. در آن زمان، برندهای فرانسوی برخلاف خودروسازان آلمانی و انگلیسی، فاقد یک خودروی سوپرلوکس و پهن‌پیکر بودند. پروژه‌ی تایپ 41، با طول بدنه‌ی 6.4 متر و فاصله محورهای 4.3 متر، 20 درصد بلندتر از رولزرویس فانتوم مدل 1930 محسوب می‌شد و رسما یکی از بزرگ‌ترین خودروهای دنیا بود. پیشرانه‌ی 12.7 لیتری با 8 سیلندر غول‌پیکر، روی تایپ 41 نصب شد تا قدرتی نزدیک به 300 اسب‌بخار فراهم شود. قطر چرخ‌ها با تایر به 24 اینچ می‌رسید تا از این نظر هم، برتری ظاهری نسبت به رولزرویس داشته باشد. بوگاتی رویال، از یک مجسمه‌ی کوچک به شکل یک فیل ایستاده، روی درپوش رادیاتور نیز استفاده می‌کرد که طرح آن، قبلا توسط رامبراند بوگاتی (برادر اتوره) اجرا شده بود. به دلیل بحران اقتصادی دهه‌ی 30 میلادی، تنها 7 دستگاه بوگاتی رویال ساخته شد که امروزه، بیش از 10 میلیون دلار، ارزش کلکسیونی دارند. قیمت این خودرو در زمان تولید، حدود 30 هزار دلار بود که معادل 450 هزار دلار امروزی است.
دیگر محصول تولیدی بوگاتی با طراحی و مهندسی ژان، تایپ 55 است. این خودرو، نسخه‌ی رودستر و استاندارد جاده‌ای از تایپ 51 محسوب می‌شد که سال 1931 به قهرمانی جایزه بزرگ فرانسه رسیده بود. تایپ 55 با ظاهر اسپرت و بدنه‌ی کم‌ارتفاع، یک خودروی لوکس 2 نفره محسوب می‌شد که جذابیت زیادی در زمان تولید داشت؛ اما عملکرد فنی این مدل با پیشرانه‌ی 130 اسب‌بخار سوپرشارژ 2.3 لیتری، پرصدا و ناکارآمد بود. در مجموع، 38 دستگاه تایپ 55 تولید شد که نسخه‌های کلکسیونی آن، امروزه 4 میلیون تا 10 میلیون دلار، ارزش دارند.
با کاهش مشکلات اقتصادی بازار جهانی در اواسط دهه‌ی 30 میلادی، تولید خودروهای لوکس نیز، رونق گرفت. ژان بوگاتی 25 ساله در سال 1934، اولین نمونه از بوگاتی تایپ 57 را به تولید رساند. این مدل، برخلاف تایپ 41 و 55 با استقبال خریداران مواجه شد و تا سال 1940 به تعداد 710 دستگاه، فروش داشت. نسخه‌ی پایه از تایپ 55 با پیشرانه‌ی 3.3 لیتری، 135 اسب‌بخار قدرت داشت و نهایت سرعت 150 کیلومتربرساعت فراهم می‌کرد. این خودرو امروزه به دلیل تولید بالا، با قیمتی کمتر از یک میلیون دلار، در حراجی‌ها حضور دارد.
یکی از 4 دستگاه بوگاتی تایپ SC57 آتلانتیک موجود در جهان پلتفرم تایپ 57، منجر به تولید چند خودروی افسانه‌ای با برند بوگاتی شد. مدل آتلانتیک که در زمان ما به‌عنوان یکی از گران‌ترین خودروهای تاریخ شناخته می‌شود؛ نسخه‌ای از تایپ 57 است. مدل‌های C مجهز به کمپرسور بودند که در واقع، نامی دیگر برای سیستم سوپرشارژر بود. از تایپ 57C به تعداد 96 دستگاه تولید شد. سپس، تایپ 57SC با بدنه‌ی کم‌ارتفاع و تزئینات لوکس به تعداد 43 دستگاه، بازار خودروهای سفارشی را تحت تأثیر قرار داد. تعداد 4 دستگاه از تایپ 57SC ، با بدنه‌ی سبک‌وزن و لقب آتلانتیک نیز تولید شدند که ارزش هر کدام از 3 نسخه‌ی باقی‌مانده، امروزه به 40 میلیون دلار می‌رسد.
تایپ 57G، دیگر خودروی مشهور از نوع خود است که تنها یک دستگاه از آن، در دنیا وجود دارد. این خودرو در سال 1937 به قهرمانی جایزه بزرگ فرانسه و لمان 24 ساعته رسید. ارزش کلکسیونی این خودرو که در اختیار موزه‌ی سیمون شهر فیلادلفیا امریکا قرار دارد، به دلیل افتخارات تاریخی و فقدان نسخه‌ی مشابه، هرگز برآورد نشده است. ژان بوگاتی 30 ساله، هنگام تست و بررسی نسخه‌ی مسابقه‌ای از تایپ 57، تصادف کرد و جان خود را از دست داد. خودروی مذکور با کد 57C Tank، چند هفته قبل به دومین قهرمانی بوگاتی در لمان 24 ساعته 1939 رسیده بود. دلیل این حادثه، حضور یک دوچرخه سوار مست در جاده عنوان شد. اولین قطار سریع‌السیر فرانسه
در سال 1931، شرکت بوگاتی برنده‌ی مناقصه‌ی ساخت یک قطار پرسرعت برای اداره‌ی ملی حمل‌و‌نقل ریلی فرانسه شد. ژان بوگاتی، طراحی این قطار را به اتمام رساند و تغییراتی در مهندسی پیشرانه انجام داد.
نام پروژه اتوریل گذاشته شد و سال 1933 به مرحله‌ی تست در شرایط واقعی رسید. این قطار تا سال 1934، بارها به‌روزرسانی شد و درنهایت با رانندگی ژان بوگاتی به نهایت سرعت لحظه‌ای 192 کیلومتربرساعت رسید. سرعت بهره‌برداری اتوریل برای مسیر طولانی، 166 کیلومتربرساعت بود. هواپیمای مسابقه‌ای بوگاتی
اواخر دهه‌ی 1930، اتوره بوگاتی تصمیم گرفت با حضور در مسابقات هوانوردی سرعت، به رقابت با هواپیماهای آلمانی بپردازد.
سال 1939، پروژه‌ی بوگاتی مدل 100 با هدف شرکت در رقابت‌های بین‌المللی آلمان (Deutsch de la Meurthe Cup) طراحی شد. این مدل، با اتمام بدنه و آزمایش آیرودینامیک، هرگز به مرحله‌ی تست نهایی نرسید؛ چراکه جنگ جهانی دوم، در سپتامبر (شهریور) 1939 آغاز شد. با حمله‌ی ارتش آلمان و تسخیر فرانسه، اتوره بوگاتی دستور داد؛ هواپیما به قطعات مجزا تقسیم و مخفی شود. بعد از جنگ جهانی دوم هم، اتمام و آزمایش نهایی بوگاتی مدل 100، به فراموشی سپرده شد. تنها نمونه، همچنان فاقد پیشرانه است و در موزه‌ی نیروی هوایی فرانسه نگه‌داری می‌شود. دهه‌ی 40 میلادی، جنگ جهانی دوم و آغاز مشکلات
حدود 9 ماه پس از آغاز جنگ جهانی دوم، ارتش آلمان، بر تمام فرانسه مسلط شد. مهندسان و سرمایه‌داران آلمانی هم به صنایع فرانسه هجوم برند تا کارخانه‌ها و شرکت‌های مهم این کشور را در اختیار بگیرند. این شرایط، شامل بوگاتی به‌عنوان یک خودروسازی مشهور و خوش‌نام نیز می‌شد. طبق برنامه‌ی حاکمان نازی، اتوره بوگاتی تحت فشار قرار گرفت تا کارخانه را واگذار کند. هانس تریپل (Hans Trippel)، مهندس برجسته‌ی مرسدس بنز که امروزه با ابتکاراتی مثل درهای گال‌وینگ (بازشونده به سمت بالا) و خودروی آبی-‌خاکی آمفی‌کار (Amphicar) شناخته می‌شود؛ کارخانه‌ی بوگاتی در مولشایم را به قیمت 150 میلیون فرانک خریداری کرد. البته، خط تولید بوگاتی تا پایان جنگ جهانی دوم در سپتامبر (شهریور) 1945، تعطیل باقی ماند. پس از شکست آلمان، کارخانه از نیروهای خارجی، پس گرفته شد و در اختیار اتوره بوگاتی قرار گرفت. در همان سال، هانس تریپل دستگیر و تا سال 1949 به زندان افتاد. مرگ اتوره بوگاتی
بدون اتلاف وقت پس از پایان جنگ، بازتولید نسخه‌ای از تایپ 51 با نام تایپ 59 آغاز شد. این خودرو، به مقام قهرمانی نخستین مسابقه‌ی جایزه بزرگ فرانسه، پس از جنگ جهانی دوم رسید. در آن زمان، بوگاتی روی پروژه‌ی جدیدی با نام تایپ 73 کار می‌کرد که مجهز به پیشرانه‌ی سوپرشارژ 375 سی‌سی بود. همچنین، تولید نسخه‌ی تک‌صندلی از این خودرو هم، دنبال می‌‎شد؛ اما مرگ اتوره بوگاتی در 21 اوت ( اول شهریورماه) 1947، برمشکلات شرکت، افزود.
اوایل سال 1948، وارثان اتوره بوگاتی، پیر مارکو را به سمت مدیر تولید منصوب کردند که نتیجه‌ی خاصی در پی نداشت. سال 1951، رولند بوگاتی (فرزند اتوره) همراه‌با رنه بلوره (René Bolloré) مدیریت شرکت را در دست گرفتند که البته، این تغییر هم موفق نبود. تعطیلی بوگاتی
سرانجام در سال 1956، کارخانه‌ی بوگاتی تعطیل شد. با گذشت 47 سال از آغاز تأسیس و تولید 7900 دستگاه خودرو، کسی حاضر به خرید خط تولید یا امتیاز تجاری شرکت نبود. تا سال 1963 و بازگشایی کارخانه به دستور سرمایه‌گذار جدید، بوگاتی برای مدت 7 سال، تعطیل بود.
تایپ 101، آخرین محصول بوگاتی قبل از تعطیلی کارخانه محسوب می‌شود. تنها 8 دستگاه از این مدل، بین سال‌های 1952 تا 1956 تولید شد تا بتواند با حضور در نمایشگاه‌های مختلف، به جذب سرمایه برای شرکت بوگاتی کمک کند. ارزش کلکسیونی این خودرو، امروزه در حدود 600 هزار دلار است. مالکیت هیسپانو سویزا
شرکت اسپانیایی (Hispano-Suiza) در سال 1904 تأسیس شد. این مجموعه پیش از جنگ جهانی دوم، سازنده‌ی خودروهای لوکس و انواع موتور برای هواپیما بود. با اتمام جنگ، شرکت سنیکما که امروزه زیر مجموعه‌ی گروه صنعتی و تجاری زفران (Safran S.A) فرانسه است، هیسپانو سویزا را تصاحب کرد و تمرکز آنرا بر صنایع هوایی قرار داد. در سال 1963، هیسپانو سویزا خط تولید متروک بوگاتی را از وارثان خانواده خریداری کرد. بخش اصلی این مجموعه، امروزه هنوز در اختیار هیسپانو سویزا قرار دارد و قطعات هواپیما تولید می‌کند. ظهور مجدد بوگاتی در اواخر دهه‌ی 80 میلادی
برای مدتی بیش از 30 سال، هیچ فعالیتی توسط خودروسازی بوگاتی انجام نشد. در عوض، مجموعه‌دارن به مدل‌های کلاسیک این برند، علاقه‌ نشان می‌دادند و صدها هزار دلار برای نسخه‌های مختلف بوگاتی در حراجی‌ها، پرداخت می‌شد. این شرایط نشان داد، برند بوگاتی دارای ارزشی بسیار بالا از نظر تجاری است و می‌تواند به صنعت خودروهای لوکس، بازگردد.
رومانو آرتیولی، مالک برند بوگاتی بین سال‌های 1987 تا 1995، هم‌اکنون 86 ساله است اوایل دهه‌ی 80 میلادی، رومانو آرتیولی (Romano Artioli) با عنوان بزرگ‌ترین فروشنده‌ و بازاریاب خودروهای فراری در دنیا شناخته می‌‎شد. او با سهام‌داری برندهای مختلف، مثل لوتوس انگلستان، ضمن خرید و فروش انواع خودرو و موتورسیکلت در سطح جهانی، ثروتی درخورتوجه داشت. نام مدل مشهور الیزه ساخت شرکت لوتوس، از اسم نوه‌ی آرتیولی گرفته شده است. در سال 1987، آرتیولی با تشویق فروچیو لامبورگینی (مؤسس و مالک برند لامبورگینی) و چند تن دیگر از بزرگان خودروسازی ایتالیا، حق استفاده از برند و نام تجاری بوگاتی را خریداری کرد. او خط تولید جدیدی برای بوگاتی در مودنا ایتالیا فراهم نمود و تصمیم گرفت، به‌جای خودروهای سوپرلوکس، وارد بازار نوپای ابرخودروها شود. با این برنامه، پروژه‌ی بوگاتی EB 110 آغاز شد. طراحی خودرو، توسط مارسلو گاندیانی (طراح لامبورگینی میورا 1966 و لامبورگینی دیابلو 1990) انجام شد که از شخصیت‌های برجسته در استودیو برتونه بود. در ابتدا، آرتیولی مالک وقت بوگاتی، از طرح خلاقانه و آینده‌نگرانه‌ی گاندینی برای EB 110 راضی نشد و البته گاندینی هم، حاضر نبود، مطابق سلیقه‌ی آرتیولی کار کند. به همین دلیل، تکمیل طراحی EB 110 به جان‌پائولو بندینی سپرده شد تا برای عامه‌ی مردم و دنیای سوپراسپرت‌های دهه‌ی 80 میلادی، باورپذیر شود. مدیر فنی پروژه هم، پائولو استانزانی (Paolo Stanzani) بود که سابقه‌‌ای طولانی در سرپرستی دپارتمان مهندسی لامبورگینی و چند تیم فرمول یک داشت.
روز 15 سپتامبر (24 شهریور) 1991 مصادف با 110 امین سالگرد تولد اتوره بوگاتی، برای رونمایی از GT EB 110 انتخاب شد. این محصول، با پیشرانه‌ی 3.5 لیتری 12 سیلندر V شکل، مجهز به 60 سوپاپ و4 توربوشارژر بود، که 553 اسب‌بخار قدرت و 611 نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. شش ماه بعد، نسخه‌ی SS با پیشرانه‌ی 603 اسب‌بخار و کاهش وزن 150 کیلوگرمی رونمایی شد. مدل‌های GT و سوپراسپرت (SS) به ترتیب در زمان‌های 3.6 و 3.35 ثانیه به سرعت 100 کیلومتربرساعت می‌رسیدند؛ ضمن اینکه نهایت سرعت 335 و 355 کیلومتربرساعت داشتند. در مجموع، 139 دستگاه EB 110 ساخته شد که در نسخه‌های مختلف، امروزه 500 هزار تا 700 هزار دلار، ارزش کلکسیونی دارند. دهه‌ی 90 میلادی و مالکیت فولکس واگن
عدم تقاضا برای بوگاتی EB 110، آرتیولی را از خرید برند بوگاتی، پشیمان کرد. پس از ورشکستگی آرتیولی، در سال 1995 حقوق تجاری بوگاتی به شرکت آلمانی دوئر (Dauer Sportwagen) واگذار شد که مالکیت تیم‌های مختلف اتومبیل‌رانی در کلاس پروتوتایپ رقابت‌های استقامت (WEC) را برعهده داشت. این معامله، برای دوئر هم سودآور نبود و تنها 10 دستگاه EB 110 توسط این شرکت، فروخته شد.
ماه می (اردیبهشت‌ماه) 1998، اتفاق تاریخی برای بوگاتی رقم خورد و فولکس واگن، به مالکیت این برند رسید. خیلی زود، سرمایه‌گذاری در بوگاتی آغاز شد و چند ماه بعد، EB 118 در پاریس به نمایش درآمد. این خودرو، یک کوپه‌ی 2در 4نفره با طراحی جیورجتو جیوجیارو (Giorgetto Giugiaro) از استودیو ایتال‌دیزاین، مشکلی برای تولید انبوه نداشت. مدتی بعد، نسخه‌ی 4در از EB 118 با نام EB 128 هم معرفی شد. هر دو مدل، از پیشرانه‌ی جدید فولکس‌واگن استفاده می‌کردند که 18 سیلندر با آرایش W داشت. بسیاری از تجهیزات فنی EB 118 و EB 128 با لامبورگینی دیابلو مشترک بود. از این شرایط، می‌توان نتیجه گرفت که فولکس‌واگن، پیش از خرید برند بوگاتی در می 1998، تجهیزات لازم برای ساخت یک سوپراسپرت لوکس یا حتی ابرخودرو را، آماده داشت.
مدل مفهومی بوگاتی 18/3 شیرون، ساخت 1999 بازخوردها از EB 118 و EB 128، چندان مثبت نبود. این موضوع، مدیران و مهندسان فولکس‌واگن را تشویق کرد تا تمرکز خود را بر ساخت یک خودروی پرسرعت و فراتر از رقبا بگذارند. طرح مفهومی از یک ابرخودرو، به‌عنوان جای‌گزینی برای EB 110، توسط فابریتزیو جیوجیارو (فرزند جیورجتو جیوجیارو) سپتامبر (شهریور) سال 1999 رونمایی شد. این مدل، 18/3 شیرون نام گرفت که از ساختار موتور عقب میانی با 18 سیلندر و آرایش W استفاده می‌کرد. قدرت نهایی به 547 اسب‌بخار با گشتاور 650 نیوتن‌متر رسید که 18/3 شیرون را در زمان 5.3 ثانیه به سرعت 100 کیلومتربرساعت می‌رساند. این خودرو با نهایت سرعت 330 کیلومتربرساعت، البته حرف چندانی برای گفتن نداشت؛ اما نسخه‌ای آزمایشی برای طرح محرمانه‌ی فولکس‌واگن برای تولید ابرخودروی ویرون بود.
مدل مفهومی بوگاتی EB 18/4 ویرون ساخت 1999 چند هفته بعد از معرفی 18/3 شیرون، EB 18/4 ویرون رونمایی شد. طراحی این محصول، تحسین منتقدان را برانگیخت و امیدها برای بازگشت بوگاتی به روزهای اوج را زنده کرد. پیشرانه‌ و مشخصات فنی EB 18/4 ویرون، تفاوتی با 18/3 شیرون نداشت و به همین دلیل هم، آمار دقیقی از عملکرد فنی آن منتشر نشد. با شروع قرن 21، پیشرانه‌ی 16 سیلندر با قدرت 630 اسب‌بخار روی EB 18/4 ویرون نصب شد و EB 16/4 ویرون نام گرفت. این مدل هم، در نمایشگاه‌های مختلف، حضور داشت. بوگاتی قرن 21
بیش از یک سال طول کشید تا مهندسان و مدیران فولکس‌واگن، تصمیم به تولید یک ابرخودرو با ظاهر و پلتفرم EB 16/4 ویرون بگیرند. هزینه‌های طراحی و تولید این مدل، بسیار بالا بود و از همان ابتدا، مشخص شد که محصول نهایی پروژه‌، سودآوری نخواهد داشت. بسیاری از مسئولان فولکس واگن، خصوصا فردیناند پیچ (Ferdinand Piëch) مدیرعامل این گروه، تولید نمونه‌ی جاده‌ای از ویرون را به دلیل ارزش تبلیغاتی و همچنین اهمیت رسیدن به فناوری‌های عالی، سودمند می‌دانستند. در سال 2001، مهندسان شاغل در شرکت بوگاتی، خبر از تولید پیشرانه‌ی 8 لیتری 16 سیلندر با آرایش W دادند که با قدرت 1000 اسب‌بخار و گشتاور 1250 نیوتن‌متر، قرار است روی نمونه‌ی تجاری از یک ابرخودرو به نام ویرون، نصب شود.
فولکس واگن با خرید بوگاتی، اهداف اقتصادی در کوتاه‌مدت را دنبال نمی‌کرد. یکی از دلایل این موضوع، تأسیس خط مونتاژ فوق تخصصی برای محصولات بوگاتی، در محل سنتی این کارخانه بود. سال 2005، استودیو (The Studio) با معماری مدرن و ظاهری چشم‌گیر در مولشایم فرانسه افتتاح شد تا محلی اختصاصی و لوکس، برای طراحی و مونتاژ خودروهای این برند باشد.
چند ماه بعد از افتتاح استودیو، تولید ویرون در پاییز 2005 آغاز شد. این ابرخودرو، نه‌تنها با قدرت و گشتاور بسیار بالا، فراتر از تمامی خودروهای استاندارد جهان بود؛ بلکه بهترین شتاب‌گیری و نهایت سرعت را فراهم می‌کرد. انتشار آمار فنی اولین نسخه از ویرون، با سرعت‌گیری صفر تا 100 کیلومتربرساعت2.5 ثانیه و نهایت سرعت 400 کیلومتربر ساعت، نقطه‌ی عطفی بر توانایی‌های یک محصول استاندارد جاده‌ای بود. نسخه‌ی پایه از ویرون، 1.7 میلیون دلار قیمت داشت؛ درحالی‌که هزینه‌ی تمام‌شده برای تولید هر دستگاه، بیش از 6 میلیون دلار بود.
بوگاتی ویرون سوپراسپرت ساخت 2010 سال 2008، ویرون گرنداسپرت رونمایی شد که به دلیل استفاده از سقف فلزی متحرک (تارگا)،متفاوت از مدل استاندارد بود. در همین سال، جیمز می، مجری و کارشناس برنامه‌ی تاپ‌گیر توانست با مدل استاندارد بوگاتی ویرون به نهایت سرعت 407 کیلومتربرساعت برسد و شهرت جهانی این محصول را افزایش دهد. در سال 2010 هم، نسخه‌ی سوپراسپرت با پیشرانه‌ی 1200 اسب‌بخار و ثبت نهایت سرعت 431 کیلومتربرساعت، وارد کتاب رکوردهای گینس شد. همچنین، رکورد سریع‌ترین خودروی بدون سقف (رودستر) جهان هم در سال 2013، توسط ویرون گرند اسپرت ویتس (Veyron 16.4 Grand Sport Vitesse ) با سرعت 408.84 کیلومتربرساعت، به ثبت رسید. در مجموع، 450 دستگاه از نسخه‌های مختلف ویرون تا سال 2015 تولید شد. بنابر شنیده‌های غیررسمی، فولکس‌واگن با طراحی و تولید ویرون، در مجموع بیش از 2 میلیارد دلار، ضرر کرد.
سال 2016، بوگاتی شیرون به‌عنوان جای‌گزین ویرون، در نمایشگاه خودرو ژنو رونمایی شد. این محصول، براساس پلتفرم مدل مفهومی ویژن گرن توریزمو (Vision Gran Turism) مجهز به پیشرانه‌ی 8 لیتری 16 سیلندر با آرایش W است که 1480 اسب‌بخار قدرت و 1600 نیوتن‌متر، گشتاور دارد. طبق اطلاعات رسمی سازنده، شیرون در زمان 2.4 ثانیه به سرعت 100 کیلومتربرساعت می‌رسد و نهایت سرعت محدودشده به 420 کیلومتربرساعت دارد. همچنین سرعت‌گیری این ابرخودرو از صفر تا 400 کیلومتربرساعت، 32.6 ثانیه و ترمزگیری تا توقف کامل، 9.4 ثانیه خواهد بود. قرار است 500 دستگاه شیرون با پیش‌پرداخت 200 هزار دلار و آستانه قیمت 3 میلیون دلار عرضه شوند. بوگاتی در آینده
با توجه به افزایش ارزش تجاری برند بوگاتی و همچنین، هزینه‌ی بالا برای طراحی برای هر نمونه‌ی جدید، تمرکز این شرکت بر تولید خودروهای ویژه با پلتفرم مشترک است. این ترفند، نه‌تنها نام بوگاتی را هر چند ماه یک‌بار به صدر اخبار رسانه‌ها می‌برد؛ بلکه میلیون‌ها دلار سود و عایدات اقتصادی دارد.
بوگاتی دیوو ساخت 2018 به‌عنوان مثال، در سال 2018 نسخه‌ی اسپرت بوگاتی شیرون معرفی شد که تفاوت خاصی با نمونه‌ی استاندارد نداشت؛ اما به لطف رنگ‌آمیزی خاص و اندکی کاهش وزن، 400 هزار دلار گران‌تر بود. کمی بعد، بوگاتی دیوو معرفی شد که با تولید محدود به 40 دستگاه و قیمت 6 میلیون‌دلار، ظاهر متفاوت؛ اما تجهیزات مشترک با شیرون داشت. در نمایشگاه ژنو 2019 هم، لاواچو نوار ( La Voiture Noire ) به‌عنوان یک خودروی تک‌نمونه و 19 میلیون دلاری رونمایی شد که بدنه‌ی متفاوت از شیرون، اما با تجهیزات فنی و پلتفرم مشترک بود. در تازه‌ترین مورد، EB 110 سنتودیچی (Centodieci) با تولید محدود به 10 دستگاه و قیمت 9 میلیون دلاری نیز معرفی شده است که باز هم، تفاوت فنی با شیرون ندارد.
طرح مفهومی و گرافیکی از بوگاتی آینده براساس مصاحبه‌های استفان وینکلمن ، مدیرعامل جدید بوگاتی، جانشین شیرون با پلتفرم جدید احتمالا مجهز به پیشرانه‌ی پلاگین هیبرید با قدرتی بیش از 2 هزار اسب‌بخار خواهد بود. طراحی این ابرخودرو، از سال 2019 آغاز شده است و زمان رونمایی، حدود سال‌های 2021 تا 2022 پیش‌بینی می‌شود. احتمال تولید بوگاتی تمام‌برقی یا همراه‌با بدنه‌ی طرح کراس‌اور و شاسی‌بلند هم، بسیار ضعیف است؛ اما بعضی منابع، عرضه‌ی نسخه‌ی سدان و سوپرلوکس با برند بوگاتی را در آینده، محتمل می‌دانند.



نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

زمان آغاز سال تحصیلی در مدارس کشور‌های مختلف جهان/ جزئیاتی جالب از مدارس و دوران تحصیل دانش آموزان

مدارس دنیا چه ساعتی شروع به کار می‌کنند؟

15 شغلی که تا سال 2050 به وجود می‌آیند

فال روزانه یک‌شنبه 31 شهریور 1398

پرضررترین صبحانه‌ها؛ این مواد غذایی را ناشتا نخورید

اقدام جالب وزیر بهداشت پس از درگذشت مادرش/ عکس

چگونه شادابی پوست را در دوران یائسگی حفظ کنیم؟

کدام استان‌ها بارانی می‌شوند؟/ کاهش 12 درجه‌ای دما در شمال کشور

درمان انواع فشار خون با طب سنتی

فال روزانه شنبه 30 شهریور 1398

مشهورترین اژدرهای نیروی دریایی را بشناسید/ استاتوس روسیه قدرتمند است یا مارک؟

چرا نوزادان تازه متولد شده اشک نمی ریزند؟

علیرضا فغانی رسماً داور لیگ استرالیا شد

تعبیر خواب ستاره از منظر ابن سیرین

مشاور رئیس‌جمهور: برای امریکا هرگونه اقدام جنگی علیه ایران یعنی؛ جنگ تمام عیار

یک واقعیت علمی ترسناک: اجساد در قبر حرکت می‌کنند!

چرا هوای پاییزی بوی بی‌نظیری دارد؟

خارج کردن شاخ شیطان از سر مرد هندی

چرا پیاز گیاه شگفت‌انگیزی است؟

ترافیک نیمه سنگین در جاده هراز

باستان‌شناسان آلمانی به ایران آمدند

تغییرات اقلیمی؛ راز صنعت برق که موجب تسریع روند گرمایش زمین می‌شود

گروه تورهای کیش بهترین فرصت سفر به کیش در مهر ماه را ارائه کرد

آیا خواب برادر مرگ است؟

آمارهای شکاف جنسیتی در ایران چه می‌گویند؟ + اینفوگرافی

مد هایی که از مد افتاد

مرد گمشده را شناسایی کنید

واکنش مطهری به اظهارات سخنگوی دستگاه قضا: قوه قضائیه اگر قصور یا تقصیری دارد، عذرخواهی کند

گران‌ترین زندان جهان کجاست؟

آغاز نوروز قبطیان در مصر

دالتون‌های قرن 21!

سرنوشت صاحب عکس مشهور به مونالیزای قرن چه شد؟

متولدین ماه‌های مختلف چه زمانی عاشق می‌شوند؟

نگاهی به 7 ریخت و پاش چند میلیون دلاری کیم کارداشیان طی سالهای اخیر

مردی که 37 سال است هر شب پیتزا می‌خورد!

حقایقی که تصور شما را از رفتار بیماران روانی تغییر می‌دهد!

واکنش جالب گوگل به روز جهانی فلافل + عکس

با عجیب‌ترین روش ضدتقلب در جهان آشنا شوید / قرار دادن جعبه مقوایی روی سر دانش‌آموزان

چرا تاکنون در طی پدیده «فرگشت» حتی یک میمون به انسان تبدیل نشده است؟

آموزش راهی برای پیشگیری از ابتلا بە دیابت

اختلال افسردگی عمده؛ عامل 20 بیماری دیگر در بدن

کشف گنجینه‌ای از ردپاهای نئاندرتال‌ها در فرانسه

اختلاف‌نظرها درباره فوائد و مضرات مصرف روزانه آسپرین

آمار اشتغال زنان در کشورهای مختلف دنیا

دانشمندان علیه ویروس سرماخوردگی!

راهی برای از کار انداختن ویروس سرماخوردگی

فال روزانه سه شنبه 26 شهریور 1398

15 ترفند طلایی برای ایجاد آرامش در اوج خشم

دردهای شکمی که باید جدی بگیریم

انتخاب شعار "برای ایمنی بیمار صحبت کنید" برای 17 سپتامبر 2019 " روز جهانی ایمنی بیمار "